Κάποια στιγμή τα έχεις όλα. Όχι στιγμιαία, συνεχόμενα. Την επόμενη στιγμή δεν έχεις τίποτα. Γιατί;
Κάποια λάθη σε συνδυασμό με άλλα λάθη, με κάποιους άλλους παράγοντες όπως ο χαρακτήρας, το κοντινό περιβάλλον, οι φίλοι.. Μπορούν να λειτουργήσουν θετικά.. ή όχι.
Φίλοι; Οι επιλογές σου σε κάνουν αυτό που είσαι. Οι φίλοι σου σε κάνουν αυτό που είσαι. Οι φίλοι δεν είναι για να δίνουν κατευθυντήριες γραμμές. Είναι ζωτικό να σεβόμαστε τον εαυτό μας. Ένα άτομο που σέβεται τον εαυτό του δεν δέχεται να δώσει εξηγήσεις για να ένα θέμα που αφορά αποκλειστικά αυτό. Ένας σωστός φίλος δεν δέχεται εξηγήσεις για ένα θέμα που δεν είναι δικιά του δουλειά. Ο άνθρωπος απο τη φύση του επηρεάζεται και αλλάζει. Το θέμα είναι να αλλάξει προς το καλύτερο.
Κάποια στιγμή τα έχεις όλα, μετά τίποτα.. Κάνεις κάποια λάθη τα οποία απο τη μια σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις ζωτικά πράγματα, αλλά από την άλλη έχουν τεράστιο κόστος.. Την ίδια σου την αγαπή.. Κάπου εδώ μπαίνεις στο δίλλημα και σκέφτεσαι αν θα ήταν προτιμότερο να μην είχες συνειδητοποιήσει τίποτα το σημαντικό αλλά να είχες δίπλα την κοπέλα που κάποτε ονειρευόσασταν να ζήσετε στο Παρίσι.
Ένα άτομο το οποίο δεν έχει ζήσει ένα μεγάλο έρωτα δε μπορεί να σου πει κουβέντα πάνω σ'αυτό. Και να έχει ζήσει δε μπορεί να σου πει πολλά πράγματα.. Ποιος μπορεί να ξέρει πως νιώθω όταν θυμάμαι την αγάπη αυτή να μου κρατάει το χέρι κάτω απο τον Πύργο του Άιφελ; Ποιος μπορεί να ξέρει τι συναίσθημα μου δημιουργεί η ανάμνηση της κοπέλας μου με νιφάδες χιονιού στο κεφαλάκι της στη Disneyland? Τόσες πολλές αναμνήσεις που δημιουργούν ένα συνδυασμό συναισθημάτων όπως πίκρα, λύπη, αδικία, απογοήτευση από την ίδια σου τη ζωή.. Τόσες πολλές αναμνήσεις. Για πλάκα βρισίδια επειδή πάθαινε αμόκ κάθε φορα που έβλεπε μαγαζιά με ρούχα ή διάφορα μπιχλιμπίδια.. Την αγανάκτηση της κάθε φορά που της ζητούσα παρέα για να καπνίσω το τσιγάρο μου έξω.. Την ανικανότητά της να κάνει το παραμικρό όταν την ακινητοποιούσα για να τη γαργαλίσω.. Τις κρέπες και τα cakes που φτιάχναμε.. Επρόκειτο περί ενός παραμυθιού; Ένος μυθιστορήματος αγάπης που απλά δεν πήγε καλά; Μιας ταινίας που απλά σε αντίθεση με τις Αμερικάνικες δεν έχει happy end?
Λίγο αργότερα ακούς τη φωνή του Ville και σε συνδυασμό με δάκρυα αρκέτα για να πλημμυρίσει ένα απο τα καραβάκια που κάνούν βόλτες στο Σικουάνα έρχεται η στιγμιαία λύτρωση.. Προσωρινή ανάκαμψη..Ένα άτομο που σέβεται τον εαυτό του διαλέγει τους φίλους του. Πονάς στην ιδέα του μην έχεις πάρει λάθος απόφαση.. Κάποια πράγματα είναι κυριολεκτικά μη αναστρέψιμα.. Πόνος έτσι; Πίκρα; Πίκρα για το που κατέληξε κάτι που κάποτε γνώρισε καλύτερους καιρούς. Πιο έντονους, πιο ερωτικούς, πιο παριζιάνικους.. ναι.,
Indeed, the fairytale gone bad.. Αυτή είναι η πραγματικότητα, δεν υπάρχει παραμύθι, ίσως να μην υπήρξε ποτέ. Ίσως ήταν απλά μια κουβέντα, μια στιγμή, μια ματιά που απλά βοηθούσε και έδινε μια στάλα ψεύτικης χαράς για να συνεχίσουμε.. Αλλά εν τέλη, διαπιστώνεις ότι τα πάντα είναι αναλώσιμα.. Σαν τις μπαταρίες ένα πράγμα..
