The fairytale gone bad

Κάποια στιγμή τα έχεις όλα. Όχι στιγμιαία, συνεχόμενα. Την επόμενη στιγμή δεν έχεις τίποτα. Γιατί;

Κάποια λάθη σε συνδυασμό με άλλα λάθη, με κάποιους άλλους παράγοντες όπως ο χαρακτήρας, το κοντινό περιβάλλον, οι φίλοι.. Μπορούν να λειτουργήσουν θετικά.. ή όχι.

Φίλοι; Οι επιλογές σου σε κάνουν αυτό που είσαι. Οι φίλοι σου σε κάνουν αυτό που είσαι. Οι φίλοι δεν είναι για να δίνουν κατευθυντήριες γραμμές. Είναι ζωτικό να σεβόμαστε τον εαυτό μας. Ένα άτομο που σέβεται τον εαυτό του δεν δέχεται να δώσει εξηγήσεις για να ένα θέμα που αφορά αποκλειστικά αυτό. Ένας σωστός φίλος δεν δέχεται εξηγήσεις για ένα θέμα που δεν είναι δικιά του δουλειά. Ο άνθρωπος απο τη φύση του επηρεάζεται και αλλάζει. Το θέμα είναι να αλλάξει προς το καλύτερο.

Κάποια στιγμή τα έχεις όλα, μετά τίποτα.. Κάνεις κάποια λάθη τα οποία απο τη μια σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις ζωτικά πράγματα, αλλά από την άλλη έχουν τεράστιο κόστος.. Την ίδια σου την αγαπή.. Κάπου εδώ μπαίνεις στο δίλλημα και σκέφτεσαι αν θα ήταν προτιμότερο να μην είχες συνειδητοποιήσει τίποτα το σημαντικό αλλά να είχες δίπλα την κοπέλα που κάποτε ονειρευόσασταν να ζήσετε στο Παρίσι.

Ένα άτομο το οποίο δεν έχει ζήσει ένα μεγάλο έρωτα δε μπορεί να σου πει κουβέντα πάνω σ'αυτό. Και να έχει ζήσει δε μπορεί να σου πει πολλά πράγματα.. Ποιος μπορεί να ξέρει πως νιώθω όταν θυμάμαι την αγάπη αυτή να μου κρατάει το χέρι κάτω απο τον Πύργο του Άιφελ; Ποιος μπορεί να ξέρει τι συναίσθημα μου δημιουργεί η ανάμνηση της κοπέλας μου με νιφάδες χιονιού στο κεφαλάκι της στη Disneyland? Τόσες πολλές αναμνήσεις που δημιουργούν ένα συνδυασμό συναισθημάτων όπως πίκρα, λύπη, αδικία, απογοήτευση από την ίδια σου τη ζωή.. Τόσες πολλές αναμνήσεις. Για πλάκα βρισίδια επειδή πάθαινε αμόκ κάθε φορα που έβλεπε μαγαζιά με ρούχα ή διάφορα μπιχλιμπίδια.. Την αγανάκτηση της κάθε φορά που της ζητούσα παρέα για να καπνίσω το τσιγάρο μου έξω.. Την ανικανότητά της να κάνει το παραμικρό όταν την ακινητοποιούσα για να τη γαργαλίσω.. Τις κρέπες και τα cakes που φτιάχναμε.. Επρόκειτο περί ενός παραμυθιού; Ένος μυθιστορήματος αγάπης που απλά δεν πήγε καλά; Μιας ταινίας που απλά σε αντίθεση με τις Αμερικάνικες δεν έχει happy end?

Λίγο αργότερα ακούς τη φωνή του Ville και σε συνδυασμό με δάκρυα αρκέτα για να πλημμυρίσει ένα απο τα καραβάκια που κάνούν βόλτες στο Σικουάνα έρχεται η στιγμιαία λύτρωση.. Προσωρινή ανάκαμψη..Ένα άτομο που σέβεται τον εαυτό του διαλέγει τους φίλους του. Πονάς στην ιδέα του μην έχεις πάρει λάθος απόφαση.. Κάποια πράγματα είναι κυριολεκτικά μη αναστρέψιμα.. Πόνος έτσι; Πίκρα; Πίκρα για το που κατέληξε κάτι που κάποτε γνώρισε καλύτερους καιρούς. Πιο έντονους, πιο ερωτικούς, πιο παριζιάνικους.. ναι.,

Indeed, the fairytale gone bad.. Αυτή είναι η πραγματικότητα, δεν υπάρχει παραμύθι, ίσως να μην υπήρξε ποτέ. Ίσως ήταν απλά μια κουβέντα, μια στιγμή, μια ματιά που απλά βοηθούσε και έδινε μια στάλα ψεύτικης χαράς για να συνεχίσουμε.. Αλλά εν τέλη, διαπιστώνεις ότι τα πάντα είναι αναλώσιμα.. Σαν τις μπαταρίες ένα πράγμα..

Αλλαγή

Βρισκόμαστε στην ηλικία των 13-14, μια φάση της ζωής πολύ περιέργη από πολλές απόψεις. Όλα τα παιδιά αυτής της ηλικίας είναι στη φάση της "εξέλιξης". Το μεταβατικό στάδιο, από παιδική στην εφηβική ηλικία..Πηγαίνοντας στο γυμνάσιο ερχόμαστε σε επαφή με άτομα μεγαλύτερης ηλικίας και μας αρέσει το ότι οι τελευταίοι έχουν στο style τους, τον δικό τους τρόπο ομιλίας, τις ατάκες που στα αυτιά μας ακούγονται y0..Έτσι, θέλουμε να γίνουμε κι εμείς σαν και αυτόυς.. Γινόμαστε wannabe USERS. Τι σημαίνει wannabe θα το μάθουμε χρόνια αργότερα και θα γελάμε, heh. Αρχίζουν τα parties, βλέπουμε τα κοριτσάκια να ντύνονται σαν κυρίες, ή τέλος πάντων φοράνε ρούχα που ταιρίαζουν σε μεγαλύτερες ηλικίες, κοιτάμε, θαυμάζουμε, επιθυμούμε, ποθόυμε.. Τρώμε χυλόπιτες..Η καλύτερη μας (τότε) φίλη (την οποία γουστάρουμε) μας γράφει ένα CD με 15 τραγούδια της επιλογής της..hah. Smooth Criminal από Michael Jackson, Favorite Game, Sweet Dreams από Marilyn Manson και φυσικά το Don't Speak. Η πρώτη μας επαφή με τη μουσική.. μας αρέσει, το δίχως άλλο. Καπνίζουμε, κινούμαστε σε περιβάλλον όπου μας περιτριγυρίζει το χασίς χωρίς να το δοκιμάζουμε γιατι παρόλο που ειμαστε 14 χρονών ξέρουμε οτι έιμαστε άνθρωποι δίχως όρια..Φοράμε φαρδιά, κάνουμε τρύπα στο αυτί, μαζευόμαστε σ'ενα σπίτι και ακούμε μουσική από ένα κασετόφωνο σαν αυτά που κρατάνε στον ώμο τους οι μαύροι rappers στις αμερικάνικες ταινίες..

Είναι μια περίοδος ξέγνοιαστη, όχι επειδή έιναι όντος ξεγνοιαστή αυτή καθ'αυτή. Απλά, δεν έχουμε τη γνώση... Δεν προβληματίζομαστε.. Απλά περνάμε μια περίόδο που πρέπει να την περάσουμε για να γίνουμε κάτι άλλο.. Να αλλάξουμε.

Και 4-5 χρόνια μέτά, καθόμαστε στον καναπέ του σπιτιού της κοπέλας μας και βλέπουμε μια εκπομπή μεταμεσονύχτια στο ΤΗΛΕΑΣΤΥ.. Παίζει video clips.. Καπάκια βάζει τη Gwen Stefanie να τραγουδάει με πάθος το Don't Speak.. Αυτόματα ανεβάζουμε την ένταση γιατί ξέρουμε οτι το συγκεκριμενο τραγούδι θα εκνευρίσει τη κοπέλα που είναι δυο μέτρα πιο πέρα.. Γιατί ξέρουμε τι θα σκεφτεί και με τι θα το συνδέσει.. Αδιαφορούμε για τα νεύρα της.. Γινόμαστε εγωιστές αλλά αυτό είναι κατι που μας αξίζει.. Παρακάτω θα συνεχίσω με άσχετο θέμα, τόσο ασχετο που μπορεί η καθηγήτρια της Έκθεσης στο σχολείο να με βαθμολογούσε όχι και τόσο καλά με την αιτιολογία οτι ξεφεύγω απο το θέμα. Άποψη μου είναι πως ότι και αν σκεφτόμαστε πρέπει να το βγάζουμε επί τόπου.. Στον άνθρωπο αρέσει να αναλύει, να βγάζει συμπεράσματα..Του αρέσει να παίζει με τις λέξεις που του χάρισε ο θεός.

Πραγματικά γουστάρω το οτι κάθε εποχή έχει το style της.. Εν έτη 2006 κυριαρχεί το Emo/Trendy, παλιότερα ήταν της μόδας η Επανάσταση.. Τώρα είναι η θλίψη και η μελαγχολία....

ps: the emo emu says: if i had arms i'd cut myself

Η πεταλούδα της νύχτας

Απόσπασμα απο το βιβλίο του Tom Robins, Αγριεμένοι ανάπηροι επιστρέφουν απο τροπικά κλίματα.

magnitismeni apo to fos pou pernouse mesa apo tis grilies, mia terastia petalouda tis nuxtas xtypouse panw sto patzouri san thyella. o souiters tin parakolouthouse syneparmenos kathos perimene ta paidia na feroun tis aposkeues tou apo to potami. auto to entomo sigoura den itan apli petalouda. itan ena zwo tis nuxtas, ki eixe to mistirio to zwon tis nuxtas. oi petaloudes einai ntelikates kai araxnoufantes, enw auti eixe dinami kai baros. ta dinata ftera tis itan poudrarismena sa moutro grias i8opoiou. ypotithete pws oi petaloudes tis meras einai 3egnoiasta plasmata, enw oi petaloudes tis nixtas einai ypodoulomenes s'ena flogero pathos. oi petaloudes tis meras fainontai athoes - tis nuxtas einai kata kapoio tropo erwtikes... i skoni sta ftera tous einai skoni seksoualikh. o spasmos tous einai seksoualikos spasmos. ksafnika o souiters aggikse to laimo tou kai boggikse. boggikse giati siniditopoise poso i petalouda tis nuxtas moiazei san kleitorida me ftera. Nai, aforiti zwntania. Akouse agkomaxita sto monopati pisw tou, kai eide ton Inti na bgainei apo to dasos koubalontas, kapws anisixos, tin balitsa tou souiters. isws epeidh itan apo derma krokodeilou. meta apo mia stigmh emfanistikan kai ta 2 paidia me ta ypoloipa pragmata tou. itan ora na periergastei to domatio tou sto ksenodoxeio mpokouitsikos. etreme kathos skeftotan ti mporei na ebriske pisw apo ta kleista parathyra, pisw apo tis portes me tis diples sites, ekane omws noima sta paidia na ton akolouthisoun. "Pame.. auto to entomo.." Edeikse me ena neuma ti megali petalouda pou, oso ki an fterokopouse, den kataferne na anadepsei tin axnisti prasini soupa pou ston amazonio pernaei sixna gia aeras. "Auto to entomo me kanei na niwthw..." O souiters distase na proferei tin leksi, an kai i3ere oti o inti dn katalavaine para mono kamia dekaria aples sullaves sta agglika. "Auto to entomo me kanei na niwthw lagneia."

Mpokouitsikos, Perou November 1997